Έχουμε παρακολουθήσει τις προηγούμενες μέρες την προσπάθεια της Προοδευτικής Κ.Φ. να στρεβλώσει το πολιτικό μήνυμα των φοιτητικών εκλογών, προς όφελος του ΑΚΕΛ. Θέλουν είτε έμμεσα, είτε άμεσα να μας πείσουν ότι οι φοιτητές δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης στις πολιτικές του κυβερνώντος κόμματος. Ουδέν αναληθέστερον. Η προσπάθεια τους αυτή είναι χωρίς ερείσματα και συνεπώς καταδικασμένη να πέσει στο κενό. Βεβαίως δεν μας ανησυχεί το κατά πόσο κερδίζει έδαφος η προσέγγισή τους διότι έχουμε μεγάλη εμπιστοσύνη στην κρίση των νέων, των οποίων τα μυαλά είναι σαν τα αλεξίπτωτα, λειτουργούν πάντα ανοιχτά. Ωστόσο οφείλουμε να πούμε ξανά κάποια πράγματα ξεκάθαρα.

Οι δύο μεγάλοι λόγοι που προδίδουν το εγχείρημα της Προοδευτικής ως ανεδαφικό αλλά και γραφικό είναι οι εξής:

Πρώτον, τα ίδια τα εκλογικά αποτελέσματα. Στη μεγάλη πλειοψηφία των Φοιτητικών Ενώσεων στις οποίες η Πρωτοπορία κατήλθε στις εκλογές, οι φοιτητές την ανέδειξαν πρώτη δύναμη ή της χάρισαν άνοδο ποσοστών. Στο Ρέθυμνο, την Κομοτηνή και το Βόλο, οι φοιτητές έδωσαν την πρώτη θέση με αυτοδυναμία στα Διοικητικά Συμβούλια των Φοιτητικών Ενώσεων. Στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, κόντρα στις προσπάθειες αυτών που νόμιζαν πως θα κάμψουν την αγωνιστικότητά της, η Πρωτοπορία βρέθηκε ξανά την κορυφή. Στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, τα Ιωάννινα και την Πάτρα η παράταξη που αποτελεί τον αυθεντικό εκφραστή της νέας γενιάς, παρέμεινε στην πρώτη θέση με αύξηση ποσοστών. Στο Πανεπιστήμιο Frederick, στη Λάρισα και στο ΑΞΙΚ, η Πρωτοπορία κατέγραψε θεαματική άνοδο των ποσοστών της δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για ανατροπή του πολιτικού σκηνικού. Ενώ στη Μεγάλη Βρετανία, το ΤΕΠΑΚ και τη Βουλγαρία κατάφερε να διατηρήσει ισχυρή την παρουσία της.  Κατά συνέπεια επί του συνόλου των Φοιτητικών Ενώσεων που η Πρωτοπορία καταθέτει την πολιτική της πρόταση, βρίσκεται ψηλά στις συνειδήσεις των φοιτητών.

Δεύτερον, ο χαρακτήρας και οι πολιτικές του ΑΚΕΛ. Πως μπορεί η πλειοψηφία της νεολαίας να ταυτίζεται με τις επιλογές ενός κόμματος όπως το ΑΚΕΛ, του οποίου η ιδεολογία έχει μείνει προ πολλού από καύσιμα;

Οι νέοι δεν θέλουν να βαδίσουν στο δρόμο που υποδεικνύει το ΑΚΕΛ διότι είναι βαριά η μπόχα του παρελθόντος και ασφυκτιούν.

Οι νέοι γνωρίζουν πολύ καλά και τη ασυνέπεια του ΑΚΕΛ το οποίο εύκολα πετάγεται από το «ΕΟΚ-ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» στην «Ενωμένη Ευρώπη». Από την πρόταση για παράταση της ένταξης της Κύπρου στην ευρωζώνη στο ότι ήταν τελικά σωστή η ένταξη στην ευρωζώνη τον Ιανουάριο του 2008. Από το «Όχι στο Θα-ΝΑΤΟ και το Συνεταιρισμό για την Ειρήνη» στην υπογραφή από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας της σχετικής έκθεσης για ενίσχυση των στρατιωτικών σχέσεων Ευρωπαϊκής Ένωσης και ΝΑΤΟ.

Οι νέοι και ειδικά οι φοιτητές, έζησαν και τον καταποντισμό του συνθήματος «Δίκαιη Κοινωνία», όταν το περιβόητο πακέτο μέτρων φοιτητικής πρόνοιας δεν άγγιζε τη συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών, αλλά επρόκειτο για μια επικοινωνιακά καλοστημένη εξαγγελία με στόχο να βοηθήσει την Προοδευτική Κ.Φ. να αλιεύσει ψήφους στις φοιτητικές εκλογές.

Οι νέοι έχουν πλήρη αντίληψη για την οργανωμένη εκστρατεία κομματικοποίησης του κράτους.

Οι νέοι ξέρουν πως και το σύνθημα που τους σερβίρεται τώρα: «Όποιος διεκδικεί κερδίζει», είναι κενό νοήματος, αφού μένει μετέωρο το ερώτημα: πως μπορεί να κερδίσει η Κύπρος μέσα από την περιθωριακή ομάδα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Εν ολίγοις, η ιδεολογία και οι πολιτικές του ΑΚΕΛ είναι μακριά από τις προσδοκίες της νέας γενιάς για μια ευρωπαϊκή Κύπρο και δεν μπορούν να χρησιμοποιούν στρεβλωμένα τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών για να αντλήσουν νομιμοποίηση. Είμαστε βέβαιοι, πως αυτό θα διαφανεί και στις Ευρωεκλογές του Ιουνίου αφού οι νέοι βρίσκονται στο δρόμο της Dream Team. Θα στηρίξουν την καλύτερη και πιο δυνατή ομάδα. Την ομάδα της πιο προοδευτικής πολιτικής δύναμης, του Δημοκρατικού Συναγερμού.